ΠΡΟΣΕΧΩΣ BLOCKBUSTER: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ
ΠΡΟΣΕΧΩΣ BLOCKBUSTER: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ
Description
Σινεφίλ, κωμωδία, περιπέτεια, παιδικό: Η Μάρω Χατζελένη, ιδιοκτήτρια του τελευταίου βιντεοκλάμπ στη Χίο, ήξερε τι ήθελε να δει ο κάθε πελάτης, με το που άνοιγε την πόρτα. Από τον τρόπο που περπατούσε, που χαιρετούσε. Έζησε στιγμές εξωφρενικές, με παράξενες απαιτήσεις και ξεσπάσματα, στιγμές γέλιου, αλλά και στιγμές χαράς και νοσταλγίας, χάρη στην ανθρώπινη σχέση που έχτισε με κάθε έναν που πέρασε το κατώφλι του «Imagine».
Tags
Credits
Field Reporter
- Κωνσταντίνος Γεωργιακώδης
Interviewee
- Μάρω Χατζελένη
Podcast Producer
- Andreas Pappas
Sound Designer
- Dhmhtrhs Palaiogiannhs
Sound Editor
- Spyros Lymperopoulos
Ονομάζομαι Μάρω Χατζελένη, είμαι 37 ετών, μεγάλωσα και γεννήθηκα στη Χίο. Επειδή γενικά στο νησί δεν έχουμε πάρα πολλά πράγματα και δραστηριότητες το χειμώνα, ήταν λίγο μια λύση εξόδου ο κινηματογράφος και να πάρουμε το ποπ κόρν, τα ζελεδάκια και να αράξουμε στη... Δηλαδή, πάρα πολύ ωραία έξοδος.
Πέρασαν τα χρόνια, φύγαμε φοιτητές στην Αθήνα, στο οικονομικό. Και θυμάμαι ότι από τη σχολή φεύγαμε πάρα πολλές φορές κάνοντας κοπάνα ή τελειώνοντας τη σχολή μόνο και μόνο για να πάμε να δούμε μια ταινία. Μετά αυτό ξεκίνησε να γίνεται λίγο πιο συνεφίλ. Να μου αρέσουν λίγο πιο πολύ οι συνεφίλ ταινίες. Έχω και έναν αδερφό που αρέσει πάρα πολύ ο κινηματογράφος. Περνάγαμε πάρα πολλές ώρες στο σπίτι βλέποντας ταινίες το βράδυ. Ατελείωτους βραδινούς μαραθώνιους με σειρές από νωρίς το βράδυ μέχρι το πρωί.
Την αγάπησα την Αθήνα γιατί συμμετείχα παντού και έκανα πάρα πολλά πράγματα. Αλλά λόγω κρίσης έπρεπε να δούμε πώς θα συνεχίσουμε μετά τις σπουδές. Μου δόθηκε μια ευκαιρία να αναλάβω ένα βίντεο κλαμπ στη Χίο, το Imagine.
Η φοβερή αγάπη για τον χώρο του βίντεο κλαμπ έγινε όταν πηγαίναμε να νοικιάσουμε ταινίες σαν φοιτητές. Η επαφή που υπήρχε εκεί μέσα και το φοβερό κλίμα και όλη αυτή η αίσθηση και το επικοινωνιακό που έπαιζε εκεί μέσα, νομίζω ότι ήταν αυτό το κλικ για να πω αυτό θέλω. Ήξερα ότι έχει ημερομηνία λήξης, όλοι το ξέραμε και μάλιστα υπήρχαν κάποιοι που μου λέγανε «Καλέ, είσαι τρελή, πήγες και δώσεις λεφτά, να πάρεις βίντεο κλαμπ». Ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη μου να το κάνω αυτό, νομίζω ότι είναι απ' τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει να το ζήσω εκ των έσω όλο αυτό.
Η καλύτερη μέρα του χρόνου, παραμονή πρωτοχρονιάς. Μας είχαν πει ότι η παραμονή πρωτοχρονιάς γίνεται χαμός και Χριστουγέννων. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν μπορούσα με τίποτα να διανοηθώ πώς γίνεται να έχει τόσο κόσμο. Και έφτασε η πρώτη, θυμάμαι, παραμονή Χριστουγέννων και μιλάμε «Δεν μπορούσα να σχολάσω». Ο κόσμος ήταν ουρές. Και κάποια στιγμή ξεκίνησα να ρωτάω «Γιατί έρχεστε». Συνήθιζε ο κόσμος να γίνεται η αλλαγή του χρόνου ή τα Χριστούγεννα και να βγαίνουν μετά τις 11-12.
Νοίκιαζε ταινίες μόνο και μόνο για να δει να περάσει η ώρα του για να βγει. Ή νοίκιαζε ταινία για το επόμενο πρωί που θα ξυπνούσε γιατί δεν μπορούσε πια να βλέπει τις ίδιες και τις ίδιες ταινίες κάθε Χριστούγεννα και κάθε πρώτο του χρόνου. Είχε νόημα όλη η ροή. Απλά όταν είσαι απ' έξω δεν μπορείς να το καταλάβεις. Και εμένα μου πήρε και λίγο καιρό για να μπορώ να μπω στη διαδικασία, να καταλάβω πώς λειτουργεί και πώς σκέφτοται ο κόσμος.
Μιλάμε για χιλιάδες ταινίες για εννιά χρόνια. Σχεδόν κάθε βράδυ έβλεπα από μία ταινία μόνο και μόνο για να μπορώ να έχω γνώση σχετικά με την κάθε κατηγορία ταινίας που έβγαινε.
Ένιωσα τόσο δεμένη με τους ανθρώπους που κάποια στιγμή νόμιζα ότι δεν έχω βίντεο κλαμπ, έχω γραφείο ψυχολόγου γιατί η σχέση μου με τους ανθρώπους είχε φτάσει σε άλλο επίπεδο. Είχα τη δυνατότητα με τον τρόπο που μπαίνουν μέσα στον χώρο να καταλαβαίνω τι ταινία θέλουν να δουν. Και αυτό ήταν φανταστικό, ένιωθα τέλεια κι εγώ με τον εαυτό μου γιατί δεν περίμενα ότι θα μπορώ να ψυχολογώ τον άλλον κάνοντας ένα κλακ το χερούλι της πόρτας και ανοίγοντας την.
Δηλαδή έχω τώρα εικόνα ας πούμε έναν, τον Σταμάτη, ο οποίος ερχόταν στην πόρτα, στεκόταν και φώναζε «Γεια σου Μάρω».Εκεί καταλάβαινα ότι η διάθεσή του είναι πάρα πολύ καλή και ήθελε να δει περιπέτεια. Υπήρχαν φορές που έμπαινε μέσα και απλά έσερνε λίγο τα πόδια του βαριά «Γεια σου Ρε Μάρω» που ήμουν σε φάση ότι ήθελε να δει περιπέτεια, αλλά όχι τόσο μπαμπούμ, κάτι λίγο πιο ήσυχο. Υπήρχαν οι φορές που αν η πόρτα ήταν κλειστεί ήταν αυτός μπορεί να έμπαινε μέσα φουριόζος, ήθελε να δει θρίλερ. Ρε παιδί μου ήταν φοβερό από το βλέμμα τους και από το τρόπο που μου λέγανε «Γεια σου Μάρω», «Καλησπέρα Μάρω», «Πού είσαι ρε Μάρω», «Ρε Μάρω ήρθα χθες και δεν ήσουν εδώ». Ήξερα τι θα δει, ήξερα πραγματικά.
Και η πλάκα είναι ότι έμπαινε ας πούμε μέσα κόσμος ο οποίος ερχόταν, ξέρω εγώ, όχι πολύ καλά και θέλω να δω κάτι και τους έδινα παιδικά «Δεν θέλω να δω παιδικό ρε Μάρο, δώσ' μου λίγο να δω μια ταινία». Ρε εσύ δεν είσαι καλά, πάρ' να δεις ένα παιδικό. Και ερχόταν την επόμενη μέρα και μου είπε «Γέλασα πάρα πολύ». Ήξερες ότι θα του αλλάξει πραγματικά τη διάθεση αυτού.
Δυστυχώς ή ευτυχώς είχαμε και πάρα πολλές δύσκολες στιγμές μέσα στο βίντεο κλαμπ και πάρα πολλές αστείες. Ήρθε για παράδειγμα ένας άνθρωπος να πάρει ταινία και επειδή χρωστούσε και κάποιες ταινίες και κάποια χρήματα του είπα ότι αν δεν φέρετε τα προηγούμενα δεν μπορώ να σας εξυπηρετήσω. Και θυμάμαι ότι μπροστά στην κοπέλα που είχε, με έπιασε, με κόλλησε στα λεξάν, στον τοίχο και ήταν έτοιμος να μου χτυπήσει με μπουνιά. Και ήταν ένας άνθρωπος μέσα πελάτης ο οποίος μπήκε ανάμεσα, πήρε την αστυνομία για να με προστατεύσει.
Άλλη μια φορά ήταν μια κοπέλα, ο φίλος της έλειπε ναυτικός, είχανε χωρίσει, είχε τα DVD κάνα δίμηνο. Τον έπαιρνα τον ξανά, έπαιρνα και έλεγε «Θα στα φέρει, Θα στα φέρει». Έρχεται τέλος πάντων η κοπέλα και γυρίζει και μου λέει «Σε παρακαλώ πάρα πολύ, επειδή χωρίσαμε, θα στα πληρώσω, ξεχρέωσε τα, αλλά θέλω να του πεις ψέματα ότι τα έχω εγώ τα DVD, γιατί θέλω να έρθει σπίτι για να τα ξαναβρούμε». Και της λέω «Βρε κοπέλα μου, δεν μπορώ να το κάνω αυτό, χίλια συγγνώμη». «Ναι» μου λέει «Αλλά εγώ στα έφερα». «Ναι» της λέω «Εσύ μου τα έφερες, αλλά δεν είναι δικά σου». «Ναι» μου λέει «Απ' τη στιγμή που τα έφερα, θέλω να τα ξαναπάρω πείσω». Και της κάνω ναι αλλά εγώ πρέπει να τα δεσμεύσω κάπου, απ' τη στιγμή που τα ξεχρεώσω και με πληρώσεις και τα βαστάω και υπάρχει και κάμερα, κάπου πρέπει να τα χρεώσω, δεν μπορώ να τα ξανά χρεώσω στον ίδιο». Σε λένε «Της λέω τάδε» μου λέει «Όχι». «Της λέω μένεις στην τάδε διεύθυνση» μου λέει «Όχι». «Η ταυτότητά σου είναι αυτή» «Όχι». «Το τηλέφωνο σου είναι αυτό» «Όχι». Άρα της λέω «Καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις τίποτα κοινό με την καρτέλα για να στα δώσω». Και ξεκίνησε να ορίεται μέσα στο μαγαζί, να ουρλιάζει, να φωνάζει «Ναι, αλλά εγώ στα έφερα και απαιτώ να μου τα δώσεις πίσω» και άρχισε και πετούσε πράγματα κάτω, λεξάν κάτω, ούρλιαζε και είμαι σε μία κατάσταση «Συγγνώμη, της λέω θα καλέσω την αστυνομία». Μου λέει «Καλέσέ την». Και της κάνω αλήθεια «Την καλέσω» γιατί μου δημιουργείται πρόβλημα μέσα στο μαγαζί αυτή τη στιγμή. «Ναι, μου λέει καλέσέ την».
Έρχεται η αστυνομία με το φάρο απέξω κανονικά, μπαίνει μέσα, λέει ο ένας από του δύο «την ταυτότητά σου». «Και γιατί να στη δώσω». Από τη στιγμή που υπάρχει ένα περιστατικό, θέλω τη ταυτότητά σας. Ωραία, άμα σου πω ότι με λένε «Τάδε, δεν θα το γράψεις» λέει «Όχι, θέλω την ταυτότητά σας». Του ουρλιάζει μέσα στη μούρη του, του τραβάει μία σκουντιά, ανοίγει την πόρτα και αρχίζει και τρέχει. Και κοιταζόμαστε όλοι καλά-καλά σε φάση τώρα όντως, δηλαδή, έγινε αυτό.
Και η πιο αστεία ιστορία που εντάξει θα τη λέω νομίζω για πάντα, είναι ένας κύριος που έμπαινε μέσα με την κόρη του για να πάρει μία αισθηματική ταινία. Της άρεσαν οι ρομαντικές κομεντί, αμερικάνικες και τα λοιπά. Ερχόταν κάθε Παρασκευή θυμάμαι με τον μπαμπά και παίρνανε ταινία. Έχω κόσμο μέσα στο μαγαζί. Μπαίνει μέσα αυτός με ένα φίλο του και έρχεται και μου κάνει «Συγγνώμη, συναισθηματικές ταινίες έχετε» Λέω, «Ναι, είναι εδώ». «Όχι,». «Αισθηματικές ταινίες έχετε» «Συναισθηματικές» «Ναι» του λέω «Εδώ». Είναι, ξέρω εγώ, κόσμος μέσα στο μαγαζί και γυρίζει και μου κάνει «Αισθηματικές, κοπέλα μου, τσόντες έχετε, τσόντες». Ήταν τέλειο. Ήταν φανταστικό. Νομίζω ότι δεν ξανάρθει και ο τύπος. Εγώ τον είχα εικόνα ότι έρχεται με την κόρη του και ότι θέλει να πάρει ταινία για την κόρη του.
Και ήταν κι άλλος ένας, νοίκιαζε, θυμάμαι, γύρω στις 10-12 ταινίες κάθε φορά, αλλά ήτανε μία τσόντα, μία κοινωνική, μία τσόντα, μία συνεφίλ, μία τσόντα, μία περιπέτεια. Ο οποίος κάθε φορά που του της περνούσα στο σύστημα, με κοιτούσε μέσα στα μάτια, σε φάση τώρα της είδες, έχεις δει τι έχω πάρει και ήτανε έτσι, λες κι εγώ δεν θα τις έβλεπα. Πολύ ωραίες στιγμές γενικά, πολύ ωραίες.
Ναι, και ήτανε κι άλλος ένας, ήτανε αρτοποιός και έρχονταν και έπαιρνε παιδιά τις ταινίες 10-15, τις οποίες έφερνε σε τρεις μέρες. Όλες. Και του έλεγα «Πότε προλάβαινες και τις ταινίες» και μου λέει «Εγώ ξυπνάω 5 ώρες το πρωί για να ζυμώσω, να φτιάξω τα ψωμιά και τα λοιπά και υπάρχει ένα διάστημα νεκρό το οποίο δεν πρέπει να κοιμηθώ, γιατί έχω το μαγαζί και κάθομαι και βλέπω ταινίες». Αυτός, αυτός έρχονταν και έπαιρνε πάντα τρεις, πέντε ταινίες, έξι δηλαδή. Και πολύ μετά πυροσβέστες και αστυνομικοί που είχαν βάρδιες και έρχονταν και έπαιρναν ταινία για να περάσει το βράδυ τους.
Σε κανέναν και ποτέ δεν πήραμε το ποσό που αντιστοιχούσε στην καθυστέρηση της ταινίας. Έχει τύχει ας πούμε φοιτήτρια να φύγει και να την έχει πάρει μαζί της και να μου τη στείλει με κούριερ από την περιοχή της, γιατί έπρεπε να φύγει. Που φυσικά δεν της τη χρέωνα. Δηλαδή και μόνο ότι μπήκε στον κόπο να μου τη στείλει με ένα κούριερ, να μην καθυστερώ και να μπορώ να κάνω και εγώ τη δουλειά μου. Για μένα αυτό ήταν φανταστικό. Το εκτιμούσα.
Η πλάκα είναι όταν ήμουν έγκυος, γιατί το πρώτο καιρό είχα αφόρητη υπνηλία και κοιμόμουν πάνω στο πάγκο και μπαίναν οι πελάτες μέσα και μου βλέπαν να κοιμάμαι και δεν με ξυπνούσαν και φεύγαν και ξαναρχόντουσαν σε μισή ώρα και μου λέγανε ρε εσύ κοιμόσουν πριν και τους λέω παιδιά αλήθεια δεν το πήρα η είδηση.
Ερχόταν και έφευγε ο ύπνος έτσι. Και στο τέλος πια που ο Οδυσσέας ήταν 1,5 χρονών 2 θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχε ένα σουίφερ πήγαινε έβγαζε τα λεξάν και τα καθάριζε. Η ζωή του να καθαρίζει τα λεξάν και όταν έμπαινε πελάτης έρχοταν και έπαιρνε και έλεγε όχι ατό, ατό και έπαιρναν και την ταινία που τους έδινε ο Οδυσσέας που μπορεί να μην είχε καμία σχέση με το στυλ τους, απλά επειδή τους την έδινε ο γιος μου ο Οδυσσέας την παίρνανε και ερχόταν και την βλέπανε κιόλας. Η φάση πολύ ωραία ξέρω εγώ που την έδινε την ταινία και οι άλλοι την παίρνανε. Και υπήρχαν άνθρωποι που μου λέγανε σε παρακαλώ πάρα πολύ την πήραμε θέλαμε να την πάρουμε την πήραμε την νοικιάσαμε και θέλουμε να πληρώσουμε. Υπήρχαν και άλλοι που λέγανε σε ευχαριστούμε πολύ που δεν την κράτησες. Δηλαδή ήταν και αυτό ένα παιχνιδάκι μεταξύ μας, πολύ ωραίο.
Επίσης, αυτό που μου άρεσε φοβερά είναι ότι με εμπιστευόταν τόσο πολύ ο κόσμος, που άνθρωποι που ερχόντουσαν και βλέπανε μόνο ο Στέιθαμ και Τόμ Κρούζ και ξέρω εγώ περιπέτεια Αμερικανοί κτλ. Είχανε μπεί στη διαδικασία να με εμπιστευτούν και να δουν συνεφίλ ταινίες που ήταν εξίσου πολύ καλής κατηγορίας. Θυμάμαι ας πούμε τους έλεγα πάρτε αυτή την ισπανική ξέρω εγώ να τη δείτε και μου έλεγαν ισπανική ταινία. Ρε πάρτε την τους λέω και πραγματικά θα με θυμηθείς και ερχόταν και μου έλεγε ρε τι ταινία, τι ανατροπή ήταν αυτή. Και κέρδιζα την εμπιστοσύνη τους. Και κάθε φορά μπορούσα και τους πρότεινα κάτι άλλο. Αυτό που δεν μπόρεσα ποτέ να δω είναι τα θρίλερ, ποτέ. Αυτούς που εμπιστευόμουν εγώ αντίστοιχα, κάθε φορά τους έβαζα και μου κάνουν περίληψη για τις ταινίες για να μπορώ να την προτείνω, να την περιγράψω γιατί είχα τόσο καλή σχέση με τους πελάτες που κανένας δεν διάβαζε την περίληψη στο λεξάν από πίσω. Όλοι περίμεναν εμένα να τους πω τι γίνεται στην ιστορία. Όλοι.
Η πλάκα είναι βέβαια ότι όταν γέννησα που δεν μπορούσα να κάθομαι μέχρι τις 12 ώρες το βράδυ γιατί έπρεπε να πάω τον μικρό για ύπνο. Και ήταν η μητέρα μου στο μαγαζί για πάρα πολύ καιρό η οποία δεν είχε δει ούτε μία ταινία, ούτε μία ταινία και πρότεινε αβέρτα. Δηλαδή κάποια στιγμή μπαίνω μέσα στο μαγαζί και ακούω τη μητέρα μου να περιγράφει μία ταινία λες και ήταν ο Κουτσογιανόπουλος ξέρω εγώ και την έλεγε, την έλεγε, την έλεγε . Και της λέω την έχεις δει; και μου λέει όχι σκάσε. Που το ξέρεις; Μου λέει έχω συλλέξει πληροφορίες από όλους.
Ρουφούσε πληροφορίες από τις πελάτες και τις έλεγε σε όλους τους υπόλοιπους με αποτέλεσμα να πουλάει πολύ καλύτερα στο τέλος από μένα. Ήταν φοβερό. Είχε πιάσει το νόημα και το δούλευε.
Μετά δυστυχώς η τεχνολογία και το διαδίκτυο ήρθε και πάτησε πάνω σε αυτό. Νομίζω ότι υπήρχαν πάρα πολλοί που κρατούσαν ζωντανό το βιντεοκλαμπ λόγω της σχέσης που είχαμε. Λόγω αυτής της επαφής που είχε ανάγκη ο κόσμος, που είμαι πολύ περήφανη που έφτασα στο σημείο 9 χρόνια να έχω το δικό μου χώρο και το δικό μου βιντεοκλαμπ και να το ζήσω εκ των έσω όλο αυτό. Έκλεισε δηλαδή το βιντεοκλαμπ. Κάναμε και ένα πάρτι αποχωρισμού απόχαιρετιστήριο στο Imagine.
Νομίζω ήταν φοβερά συναισθηματικό γιατί μαζεύτηκε κόσμος μέσα στο μαγαζί για το αποχαιρετιστήριο ήπιαμε, χορέψαμε, κλάψαμε. Πολύ έντονο, πάρα πολύ έντονο.
Θα σου πω την ατάκα που μου είπε ο γιος μου, επειδή τώρα είναι σε μια ευαίσθητη ηλικία των 7. Κάθε φορά που περνάμε συγκινείται και φαίνεται γιατί κλαίει, οπότε βλέπει φωτογραφίες από το Imagine ή αναφέρουμε το Imagine, βουρκώνει και κλαίει. Κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε, μαμά, ξέρεις ποιο είναι το όνειρό μου. Λέω, ποιο αγάπη μου. Μου λέει να βγάλω πάρα πολλά λεφτά, να αγοράσω το Netflix, να το κλείσω για να ξανανοίξουμε το Imagine.