Go Back

Είμαι περήφανη που ακούστηκε η φωνή μας

fr417_30_xrisa_malliota_kofi_kentriki
Αφηγητής/τρια

Η Χρύσα Μαλλιότα, κωφή εκ γενετής, αγάπησε την ιδιαιτερότητα της κι έφτασε μέχρι τη Βουλή, παλεύοντας για αυτήν.


Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι θα έκανα αν υπήρχε μεταμόσχευση τυμπάνου. Ωστόσο, και να μου έλεγαν: «Θα σου βάλουμε δωρεάν για να ακούς», εγώ και πάλι δεν θα το έκανα. Μου αρέσει η ζωή που έχω. Περνάμε καλά, δεν θα άλλαζα τίποτα.

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, το 1985. Είμαι παντρεμένη, με δύο παιδιά και μένουμε στο Ωραιόκαστρο. Έχω δύο αδέρφια, τα οποία όμως άργησαν να έρθουν, γιατί η μαμά μου φοβόταν να κάνει κι άλλα παιδιά, όταν έμαθε ότι δεν ακούω. Μέχρι να έρθουν, ήμουν ολομόναχη και στεναχωριόμουν. Και επιτέλους, όταν ήρθανε τα αδέρφια στη ζωή μου, ήμουν πολύ χαρούμενη.

Η παιδική μου ηλικία ήταν μια χαρά. Δεν την έβλεπα ποτέ δύσκολη, αφού η μαμά μου με πήγαινε παντού, στο μπαλέτο, σε αθλήματα. Οι μόνες δυσκολίες που είχα είναι ότι δεν άκουγα τι λένε οι άλλοι.

Ευτυχώς οι φίλοι μου, μου μεταφέρουν από μόνοι τους ότι λέγεται. Ακόμα κι η μαμά μου, όταν τρώγαμε όλοι μαζί, μου μετέφερε τι λένε, όπως και τα αδέρφια μου. Οπότε δεν ένιωθα ποτέ απόμακρα.

Δεν θα έλεγα ότι έχω βιώσει ρατσισμό. Μόνο που ντρεπόμουν να φορέσω ακουστικά, γιατί όλοι κοιτούσαν τι είναι αυτά που έχω στα αυτιά μου. Και έτσι σταμάτησα να τα φοράω, παρόλο που ήξερα ότι με βοηθούσαν να ακούω το όνομά μου. Ωστόσο, μου προκαλούσαν πονοκεφάλους κι επειδή με κοιτούσαν κάπως οι άνθρωποι, σταμάτησα να τα φοράω.

Στην αρχή δυσκολεύτηκα να κάνω φίλους από τη γειτονιά, γιατί ντρεπόμουν. Και μια μέρα η μαμά μου δεν άντεξε να με βλέπει να τους παρακολουθώ κι έτσι με κατέβασε κάτω και ρωτούσε τα παιδιά αν θέλουν να με κάνουν φίλη. Και όλοι είπανε: «Ναι, ναι». Η μαμά τους εξήγησε την κατάστασή μου και τους έμαθε κάποια βασικά στη νοηματική γλώσσα. Θα έλεγα ότι είμαι ευλογημένη που γνώρισα αυτά τα παιδιά, γιατί ήθελαν πολύ να παίξουν μαζί μου.

Σε ότι έχει να κάνει με την εκπαίδευση, πήγαινα στο Ειδικό Σχολείο που βρίσκεται στο Πανόραμα. Ευτυχώς για εμένα, γιατί εκεί μπορούσα να επικοινωνήσω με όλους με τη νοηματική γλώσσα. Θυμάμαι ότι είχα μια πολύ καλή δασκάλα, την Άννα. Από εκεί η μαμά μου πήρε πολλές καλές συμβουλές και χάρη σ’ αυτή μεγάλωσα σωστά και ανεξάρτητη.

Η μαμά μου ήταν, όπως πάντα, υπερβολική και πολύ δραστήρια. Συνέχεια με τραβούσε από το χέρι μου, με πήγαινε παντού, μου έδειξε τα πάντα. Δηλαδή δεν μου φέρθηκε ποτέ σαν κωφή. Γι’ αυτό ποτέ δεν ένιωθα διαφορετική, αφού οι υπόλοιποι δεν μου φέρονταν διαφορετικά. Η μαμά μου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου.

Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, άρχισα να ενδιαφέρομαι πολύ για τη γραφή. Έτσι αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω δασκάλα για να βοηθάω τα κωφά παιδιά. Κι όταν έφτασα στο Λύκειο, αποφάσισα μια μέρα να γράψω μια πολύ μεγάλη έκθεση για τη Βουλή των Εφήβων, γιατί πίστευα ότι άμα πήγαινα εκεί, θα ακούγονταν τα προβλήματα που έχουμε.

Άρχισα, λοιπόν, να γράφω για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς τα κωφά παιδιά. Όταν έστειλα την έκθεση, δεν ήμουν σίγουρη ότι θα με έπαιρναν, αλλά μετά από λίγες εβδομάδες, όταν με πήρανε τηλέφωνο να μου πουν ότι με επέλεξαν, άρχισα να κλαίω από χαρά, γιατί μου είπαν ότι από 15.000 παιδιά, πήρανε μόνο 300. Και εγώ ήμουνα μία από αυτούς. 

Όταν ήρθε η μέρα να πάμε στη Βουλή των Εφήβων έπαθα κάτι σαν δέος, δεν το πίστευα. Ήμουν η μοναδική και μάλλον η τελευταία κωφή που πήγε ποτέ στη Βουλή για να μιλήσει. Ανέβηκα στο βήμα της Βουλής και άρχισα να μιλάω για όσα αντιμετωπίζαμε. Έλεγα, έλεγα... Μέχρι και ο Πρόεδρος της Βουλής μου έλεγε να ξεπεράσω το χρόνο, αλλά εκείνη την ώρα ήμουν αγχωμένη, δεν μπορούσα άλλο.

fr417_30_xrisa_malliota_kofi_photo3
fr417_30_xrisa_malliota_kofi_photo2

Ωστόσο θα ήθελα να είχα συνεχίσει να μιλάω... Ανάμεσα σε αυτά που είπα, ήταν ότι πρέπει να έχουμε σταθερούς καθηγητές, να μην έρχονται άλλοι κάθε χρονιά και να πρέπει να μάθουν από την αρχή την νοηματική. Επίσης, να έχουμε δωρεάν λογοθεραπευτές. Εντάξει, εγώ ήμουν τυχερή που οι γονείς μου μπορούσαν να πληρώσουν τη λογοθεραπεία, αλλά τα υπόλοιπα παιδιά γιατί να μην κάνουν δωρεάν; Αν ήταν δωρεάν, όλοι θα μιλούσαν όπως και εγώ.

Μίλησα, επίσης, και για την τηλεόραση που δεν είχε υπότιτλους, γιατί τότε δεν είναι όπως τώρα. Εμείς αναγκαστήκαμε να βάλουμε Nova, να παρακολουθώ τα ξένα κανάλια με υπότιτλους και όχι τα ελληνικά. Επίσης, έπρεπε εμείς να πληρώσουμε τους διερμηνείς για να μπορέσουμε να πάμε στις δημόσιες υπηρεσίες, σε νοσοκομεία, σε γραφεία. Έπρεπε να τους πληρώνουμε για να μεταφράζουν, έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε.

Μετά από κάποιες εβδομάδες είδα κάποιες αλλαγές στο σχολείο, πράγμα για το οποίο είμαι περήφανη, εφόσον μπόρεσα να κάνω κάτι, να βοηθήσω. Επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια, τακτοποιήθηκαν κάποια πράγματα και από τότε νιώθουμε ακόμα πιο ανεξάρτητοι. Ήταν το 2002 που πήγα στη Βουλή των Εφήβων. Και δεν θα το ξεχάσω ποτέ!

Μετά από το Λύκειο, ήθελα να σπουδάσω στην Αμερική, γιατί στην Βοστώνη υπάρχει ένα Ειδικό Πανεπιστήμιο για κωφά παιδιά. Ήμουν αποφασισμένη, μέχρι που άρχισα να συνειδητοποιώ ότι κουράστηκα με το διάβασμα. Κι όταν πήγα Γ’ Λυκείου, ερωτεύτηκα τον άντρα μου και είπα: «Θέλω να ζήσω τη ζωή μου. Κουράστηκα πια να διαβάζω κι άλλο». Κι έτσι αποφάσισα να μην σπουδάσω στην Αμερική, γιατί φοβόμουν ότι αν έφευγα από εδώ, δεν θα έβλεπα τους ανθρώπους μου. 

Τον άντρα μου τον γνώριζα από μικρή, αλλά είχαμε διαφορά ηλικίας. Μια μέρα η πεθερά μου ήρθε και με βρήκε και μου λέει: «Κοίτα, εγώ έχω έναν γιο που είναι καλό παιδί. Είναι ψηλός και όμορφος». Και εγώ είπα: «Δεν θέλω», γιατί είχα τότε άλλη σχέση. Ο άντρας μου δεν έλεγε τίποτα, έλεγε μόνο ότι ήμουνα μικρή. Και έτσι χαθήκαμε για κάποια χρόνια ακόμη. Και μια μέρα, που οργάνωσα πάρτι αυτός πήρε θάρρος να έρθει να με δει από κοντά, να δει πώς είμαι.

Όταν ήρθε, κοιταζόμασταν και ερωτευτήκαμε γρήγορα. Κάποια στιγμή μετά βρεθήκαμε πάλι κι ερωτευτήκαμε για τα καλά. Μου είπε ότι θέλει να παντρευτούμε, του απάντησα πως κι εγώ το ήθελα κι από τότε είμαστε μαζί και κάναμε οικογένεια. Ο σύζυγος είναι κι αυτός κωφός αλλά, όπως κι εγώ, είναι κι αυτός ανεξάρτητος. Κι εκείνος μιλάει.

Τα παιδιά μου ακούνε, δόξα τω Θεώ. Νιώθω ευλογημένη, γιατί ανησυχούσα μήπως έκανα κωφά παιδιά και περνούσαν όπως και εγώ. Δηλαδή να στεναχωριούνται ότι δεν μπορούν να τραγουδήσουν, για παράδειγμα. Το να μην ακούω τα παιδιά μου ήταν κάτι που με ενοχλούσε. Φοράω όμως ειδικό μηχάνημα που δονείται και λέω «δόξα τω Θεώ» που υπάρχει αυτό, γιατί όταν έκανα τον γιο μου, είχα τρομοκρατηθεί – πώς θα ακούω το κλάμα; 

Είμαι πολύ περήφανη που μπόρεσα να μεγαλώσω μόνη μου τα παιδιά, ανεξάρτητα. Είμαι πολύ ευτυχισμένη, δεν θα άλλαζα τίποτα. Με τον άντρα μου, μετά από τόσα χρόνια, είμαστε ακόμα μαζί ερωτευμένοι και αγαπημένοι. Έχουμε μεγάλη επικοινωνία.

Δεν μπορώ να πω ότι θα ευχόμουν να άκουγα. Αφού έχω τα πάντα, δεν παραπονιέμαι για τίποτα. Αφού μπορώ να μεγαλώσω μόνη μου τα παιδιά, να οδηγάω, να μαγειρεύω, να κάνω δουλειές, να μιλάω με κόσμο. Τίποτα δεν μου λείπει, μόνο ότι δεν μπορώ να τραγουδάω ή να μιλάω στο τηλέφωνο, αλλά υπάρχουν τα μηνύματα, ευτυχώς.

Δεν δουλεύω γιατί πιστεύω ότι είναι χάσιμο χρόνου για εμένα, αφού αν δουλέψω, θα μου κόψουν το επίδομα πρόνοιας. Γι’ αυτό είπα να κάθομαι να παίρνω το επίδομα και να φροντίζω και τα παιδιά μου. Όμως και αυτό δεν είναι ωραίο, θα έπρεπε να μπορώ να δουλεύω και να συνεχίσω να παίρνω και το επίδομα. Είναι το μόνο μεγάλο άδικο που γίνεται εδώ στην Ελλάδα. Έχω ακούσει ότι κάποιες χώρες δίνουν κανονικά το επίδομα πρόνοιας, ακόμα κι αν δουλεύουν οι άνθρωποι, για να μπορούν να πάρουν αυτά που πρέπει, όπως ακουστικά, να πληρώσουν διερμηνείς και ό,τι χρειαστεί. 

Είναι άδικο να κόβουν το επίδομα και να κάθομαι αναγκαστικά στο σπίτι. Αυτό που θα ήθελα να πω, όχι μόνο για τους κωφούς, αλλά και για τους «φυσιολογικούς», είναι ότι η ζωή είναι ωραία. Δεν πρέπει να νιώθουν απομονωμένοι. Να βγουν από το καβούκι τους, γιατί η ζωή, πραγματικά, είναι ωραία. 

Ερευνητής/τρια
Μαλλιότα Ιωάννα
Επιμέλεια
Φένια Χαλά
Autoplay
Playing next

Είσαι σίγουρος πως θέλεις να τερματίσεις τον player;

Alt text
Με το που γυάλιζε το μάτι του ήξερα τι θα συμβεί