ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ GOTH ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΛ
ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ GOTH ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΛ
Περιγραφή
Μεγαλώνοντας η Κατερίνα, ολοένα και χάνει την αυτοπεποίθηση που είχε ως παιδί καθώς συναντάει εμπόδια μπροστά της από κάθε κατεύθυνση, όμως στη Βέροια θα βρει ένα αναπάντεχο καταφύγιο.
Ανήκει στη Συλλογή
4 Podcasts
OUTCASTS
Φίλτρα
Συντελεστές
Έρευνα
- Χρήστος Γεωργουδάκης
Αφήγηση
- Κατερίνα Κουτζιαμπασοπούλου
Δημιουργία Podcast
- Χρήστος Γεωργουδάκης
Σχεδιασμός Ήχου
- Γιώργος Ραμαντάνης
Επεξεργασία Ήχου
- Σπύρος Λυμπερόπουλος
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΔΑΚΗΣ: Σου έχει τύχει ποτέ να αγοράσεις έναν πίνακα που νομίζεις πώς θα ταίριαζε στο σαλόνι σου και φτάνοντας σπίτι και κρεμώντας τον, για λίγα λεπτά απογοητεύεσαι, σκέφτεσαι γιατί εξαρχής βρήκα αυτή την αγορά καλή ιδέα, μέχρι που ευτυχώς συνειδητοποιήσεις με ανακούφιση πως τελικά ταιριάζει γάντι στον τοίχο δίπλα απ’ την πόρτα του μπάνιου ή πάνω απ’ το κεφαλάρι του κρεβατιού σου;
Ή σου ‘χει τύχει να πας θέατρο και να σε πάρει ο ύπνος στα πρώτα δέκα λεπτά ή να φύγεις εκνευρισμένος απ’ την παράσταση στο διάλειμμα λέγοντας από μέσα σου ότι είναι η τελευταία φορά που ξοδεύεις λεφτά σε ένα τόσο ριψοκίνδυνο χόμπι, μόνο και μόνο για να σε βρει ο άλλος μήνας ξανά στην αίθουσα, σε άλλο έργο, όμως αυτή τη φορά η παράσταση τελειώνει και σε βρίσκει όρθιο στη θέση σου να χειροκροτάς ικανοποιημένος.
Έτσι είναι και οι ζωές κάποιων ανθρώπων. Άτομα που γεννιούνται σε ένα μέρος, στη πορεία της ζωής τους αισθάνονται ότι δε κολλάνε. Και ξαφνικά μία μετακίνηση ή αλλαγή παραστάσεων κάνει όλη τη διαφορά.
Είμαι ο Χρήστος Γεωργουδάκης και ακούτε το πρώτο επεισόδιο της σειράς του Ιστόρημα «Οutcasts»
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΥΤΖΙΑΜΠΑΣΟΠΟΥΛΟΥ: Επειδή δεν με βλέπετε τώρα, είναι συνέντευξη. Το μαλλί μου είναι δίχρωμο. Μισό μπλε, μισό φούξ. Έχω ξυρισμένα τα μέσα, δηλαδή είναι μοϊκάνα. Έχω ξυρισμένα φρύδια, τελείως. Έχω και V-banks, δηλαδή V όπως είναι τα βαμπ ίρ. Έχω stretch στα αυτιά, τα μεγάλα τα σκουλαρίκια που λέμε. Και στα δύο. Έχω δύο σκουλαρίκια από το ένα αυτί. Τέσσερα από το άλλο. Δύο σκουλαρίκια στη μία μεριά της μύτης. Δύο σκουλαρίκια στην άλλη μεριά της μύτης. Ένα septum. Snake bites, που είναι τα δύο στο στόμα. Και ένα στη μέση, στα χείλια, το labret. Γενικά φοράω κολάρα, καρφιά, σταυρούς, νεκροκεφαλές. Νυχτερίδες! Οτιδήποτε... λίγο μακάβριο να το πω, ναι. Γενικά φοράω μαύρα, τεράστιες μπότες. Έχω πάρα πολύ έντονο makeup. Πολύ έντονο μαύρο στα μάτια, στα χείλια... Και συνήθως, εντάξει όχι κάθε μέρα, αλλά συνήθως όταν βγαίνω έξω φοράω και φακούς επαφής άσπρους, κόκκινους… Διάφορα χρώματα ανάλογα με το outfit. Όπως θα σκεφτόσασταν ένα goth, goth που λέμε, ναι.
Με λένε Κατερίνα Κουτζιαμπασοπούλου, είμαι 24 χρονών. Αυτό κυρίως έρχεται πρώτα απ' όλα απ' τη μουσική ξεκίνησε και σιγά σιγά χτίζεις ένα στυλ και με αυτά που βλέπεις και με αυτά που νιώθεις εσύ, βασικά.
Γενικά από μικρή άκουγα πολύ ξένα. Soft rock, hard rock, rock. Μετά άρχισε να πάει στο κλασικό heavy metal. Μετά άρχισε να πηγαίνει death, thrash, doom, deathcore, metalcore, new metal. Άρχιζα από τα πολύ πιο απαλά και σιγά σιγά άρχιζα να ακούω πιο έντονα πράγματα. Με εκφράζει σε ψυχολογικό επίπεδο, σε ιδεολογικό επίπεδο, σε όλα. Όταν αυτό είναι κάτι καλό, κάτι χαρούμενο, κάτι υγιές το βλέπουν όλοι ωραίο. Ωραία και τα άλλα πράγματα έχουνε ομορφιά μέσα τους. Απλά ο περισσότερος κόσμους τα δαιμονοποιεί, όπως και εμένα και άλλα άτομα που μπορεί να ντυθούν έτσι δεν είναι ότι μόνο σε κατακρίνουν, σε δαιμονοποιούν τελείως.
Αυτό που λένε το πεθαμενίστικο, τέλος πάντων οι άλλοι. Εγώ το βλέπω πάρα πολύ όμορφο, δηλαδή μου βγάζει ομορφιά. Πώς κάποιος θέλει να φαίνεται ωραίο και φρέσκο το δέρμα του, ας πούμε, βάζεις make-up για να φαίνεσαι ζωντανός. Οκ, εγώ βάζω make-up για να φαίνομαι λίγο νεκρή, λίγο πεθαμένη. Βρίσκεις βασικά, ομορφιά σε πιο σκοτεινά για τον περισσότερο κόσμο πράγματα. Ανάμεσα στα άτομα που έχουν αυτόν τον στυλ είναι πρότυπο ομορφιάς.
Μεταλλού, γκοθού, άλλοι με λένε punk, πανκιό. Και στην Αλεξάνδρεια ήμουνα η μόνη που είχε έστω και ένα βαμμένο μαλλί που λέμε, δεν είχε κανέναν άλλον. Και δεν έχει ακόμα. Ούτε θα έχει μάλλον, δεν ξέρω. Δίπλα στη Βέροια είναι και έμενα εκεί. Αλλά είναι αρκετά πιο πίσω σε πάρα πολλά πράγματα, είναι πολύ χωριό σε σχέση με τη Βέροια. Αγορά δεν έχει. Δύο-τρεις καφετέριες έχει. Ανοίγει κάτι καινούριο και ξανά... και κλείνει. Ανοίγει, κλείνει. Και δεν έχει άτομα στην ηλικία μου, ας πούμε. Έχει παιδάκια. Και μετά όλοι είναι 40 και πάνω.
Εγώ με τον μπαμπά μου μεγάλωσα. Ήμασταν αυτό που λέμε κολλητοί. Έβαζα τον μπαμπά μου να με βγάζει φωτογραφίες με ό,τι ρούχο έχω μέσα στο συρτάρι. Έβγαζα όλα τα ρούχα έξω. Και άρχιζα να βάζω ένα, ένα συνολάκι. Φωτογραφία, φωτογραφία, πολλές. Πόζες. Δεν ήταν και οι καλύτερες πόζες, αλλά τέλος πάντων πόζες. Βαφόμουνα κιόλας… Κόκκινο κραγιόν! Σαν λατέρνα βαφόμουνα κι ήμουνα πέντε χρονών. Είχα αυτοπεποίθηση πάρα πολύ... Τώρα δεν έχω, δεν ξέρω γιατί, αλλά τότε είχα πάρα πολύ δηλαδή.
Όλοι έπρεπε να κάθονται γύρω γύρω στο σαλόνι. Εγώ τραγουδούσα, χόρευα. Τους έδινα να με πετάνε χαρτοπετσέτες. Και έπρεπε να με τραβάνε και βίντεο. Οπωσδήποτε. Και έβγαινα έξω στο μπαλκόνι, αυτό μου το ‘χει πει η μαμά μου. Με λέει έβγαινες έξω στο μπαλκόνι και φώναζες «είμαι κουκλάρα και το ξέρω!». Λέω, αν είναι δυνατόν, λέω, Χριστέ μου, τι έχουν ακούσει οι γείτονες! Ήθελα να γίνω τραγουδίστρια γι’ αυτό, τραγουδίστρια όμως, όχι μόνο τραγουδίστρια, τραγουδίστρια-μοντέλο.
Ήμουνα αγοροκόριτσο, δηλαδή δεν έπαιζα ποδόσφαιρο και τέτοια αλλά έπαιζα με όπλα. Έπαιζα τους Ινδιάνους με τον μπαμπά μου. Απόκριες και τέτοια το αγαπημένο μου ήταν Ινδιάνα δεν υπάρχει περίπτωση.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΔΑΚΗΣ: Πώς κολλάνε αυτά τα δύο;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Ε, άλλο! Εννοείται είναι άλλο τι θα κάνεις στη δουλειά και άλλο τι σου αρέσει. Εκείνο είναι χόμπι, δηλαδή να παίζεις με όπλα. Αλλά... αλλά η δουλειά ήθελα να είναι, ήθελα να είμαι αυτό το κλασικό τέτοιο που λέμε τραγουδίστρια αλλά μοντέλο, έτσι. Αφού κλεινόμουνα μέσα στο δωμάτιο όλα τα φώτα, κλειστά, έπαιρνα το φακό για μικρόφωνο , έκοβα χαρτάκια. Μικρά, μικρά, μικρά. Έβαζα τα… τραγούδια ξέρω εγώ και έκανα ότι εγώ τα τραγουδάω. Ντυνόμουνα πάλι, πάντα. Έκανα ότι είμαι στη σκηνή και με πετάνε χαρτάκια και γίνονται συναυλία και τέτοια. Ναι. Μεγαλοϊδέα λέει. Μετά εντάξει…
Σχολείο γενικά, πάντα… Βασικά δεν είχα παρέες. Με έκαναν τρελό bullying γιατί δεν ήμουνα μόνο σπασίκλας στο να διαβάζω. Ήμουνα και στο εξωτερικό έμοιαζα ακριβώς σαν αυτά που βλέπετε στις αμερικάνικες ταινίες. Γυαλιά και τα γυαλιά τα πολυεστιακά τα χοντρά. Φορούσα και σιδεράκια, είχα και ακμή. Με έκαναν bullying για τα ρούχα, ας πούμε «Ω, και αυτό το ρούχο από πού το πήρες, από το παζάρι; Και πόσο τα πήρες». Και γενικά, με έσπρωχναν, με έκαναν… Επειδή καθόμουν στο πρώτο θρανίο, όλα τα χρόνια δεν έκατσα με άτομο. Και όταν είχα κάτσει με άτομο, επειδή μας είχε βάλει η κυρία, με τσιμπούσε με πινέζες. Και με τσιμπούσε εδώ. Σε όλο το μπούτι εδώ πέρα έτσι, τσαν, τσαν, τσαν, τσαν, τσαν, τσαν.. και λέω ρε σταμάτα! Τίποτα…
Διαλείμματα στην τουαλέτα μέσα. Αλήθεια στην τουαλέτα μέσα. Για να μην έχω να τους ακούω έβαζα ακουστικά. Καθόμουν στην τουαλέτα. Μια χαρά. 5λεπτα έβαζα τέτοιο γιατί 5λεπτα και 10 λεπτά τα διαλύματα. Λέω ωραία. Δύο τραγούδια. Επίσης ήμουνα το παιδί που θα του έρθει μπάλα στο κεφάλι όπου και να κάθομαι. Δεν υπάρχει περίπτωση. Σπίτι πάντα γυρνούσα μόνη μου. Από τον πίσω δρόμο. Όχι από τον δρόμο που πηγαίνουν τα παιδιά. Ήταν όλοι που πηγαίνουν από τον έναν δρόμο. Εγώ έκανα τον κύκλο και πήγαινα από πίσω για να είμαι μόνη μου.
Όταν άλλαξα το στυλ και ντυνόμουνα πιο... πιο punk, πιο goth και τέτοια. Όσο πιο πολύ έντονα το έκανα, τόσο πιο λιγότερο μου μιλούσανε και με κορόιδευαν, οπότε καλύτερο αυτό. Οπότε είχα την ησυχία μου. Τουλάχιστον δε με ενοχλούσανε.
Ας πούμε όταν λέμε πολύ μοναξιά, σε επίπεδο που – ακόμα το κάνω εγώ αυτό αλλά τώρα έχω λίγο τη συνείδησή μου. Να κάνεις ολόκληρες συζητήσεις με άτομα από anime, από σειρές, που δεν είναι εδώ τέλος πάντων, κυριολεκτικά συζητήσεις. Και να προσποιείσαι κιόλας ότι σ’ απαντάνε και λες τι θα σκεφτώ τώρα, θα σκεφτώ αυτό. Για να γεμίσει ο χρόνος σου και να γεμίσει η μοναξιά σου, δηλαδή. Κάνεις μια δικιά σου, τέλος πάντων, πραγματικότητα, να το πω.
Είχα μια κολλητή, ακόμα μια κολλητή έχω. Ούτε καν στο ίδιο σχολείο πηγαίναμε. Δεν το ξέραμε ότι και οι δύο το κάναμε μόνες μας αυτό και ήμασταν έτσι. Και μια φορά που, κυριολεκτικά, ήμουνα στο σπίτι της και παίζαμε βόλεϊ, ήμασταν 12 χρονών, και αρχίζαμε να συζητάμε για τέτοια πράγματα γιατί εγώ – και αυτή – δε τα έλεγε πουθενά αυτά γιατί θα μας βγάζαν ή τρελές ή θα μας κοροϊδέψουν ή θα μας πουν είστε σχιζοφρενείς ή τίποτα άλλο. Λέω, όχι, καμία σχέση, δεν είναι ότι τα βλέπεις. Και αρχίσαμε να συζητάμε για αυτό το πράγμα και λέω «κάτσε, κάνεις κι εσύ αυτό;» Μου λέει, ναι…. Και λέω… «Ώπα! Κάτσε, τι εννοείς; Γιατί μπορεί να το εννοείς έτσι, μπορεί να το εννοείς αλλιώς;» Ούτε συνεννοούμενες να ήμασταν κάναμε τα ίδια πράγματα. Τότε δεν ξέραμε καν τι είναι το cosplay. Ήξερα τι είναι anime αλλά δεν έβλεπα, είχα αρχίσει να βλέπω στα 15? Και μετά αρχίσαμε να τα κάνουμε και μαζί και να περνάμε τέλεια.
Και οι δύο είχαμε μόνο αυτό, δεν είχαμε άλλους τίποτα. Και σχολείο που ήμασταν όταν είμασταν στην 3η Λυκείου μαζί, μες στην τάξη κάναμε άλλους. Εγώ γινόμουν, ας πούμε, ένας χαρακτήρας. Γινόταν ένας άλλος χαρακτήρας. Και είχανε σχέσεις μεταξύ τους εκείνοι οι χαρακτήρες, διάφορες. Αλλάζαμε αρκετές φορές γιατί είχαν και σχέσεις μεταξύ τους, δηλαδή μπορεί ο ένας να θέλει να μιλήσει με εκείνον. Λέω, δεν μπορούμε, πρέπει να φέρεις εκείνον να μιλήσουμε. Έχει νεύρα, δεν γίνεται, πρέπει να το φέρεις. 3, 2, 1 θα φέρουμε εκείνους. 3, 2, 1, λέγαμε κάθε φορά, πάμ, άλλαζε! Ήταν πάρα πολύ τέλεια, ήταν απ’ τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει ποτέ. Πηγαίναμε διακοπές σαν δύο άλλα άτομα και βγαίναμε και έξω στον κόσμο έτσι. Όταν έφυγε ήταν ότι χειρότερο για μένα, δεν υπάρχει, γιατί δεν ήξερα καν πώς να είμαι εγώ. Είχα ξεχάσει, πώς συμπεριφέρομαι εγώ, πώς είναι η Κατερίνα, ας πούμε. Πάντα έλεγα, α, σε αυτή την περίπτωση θα σκεφτώ και θα κάνω σαν αυτόν. Σε αυτή την περίπτωση θα σκεφτώ και θα κάνω σαν αυτόν. Πώς μιλάει αυτός; Πώς κουνιέται αυτός; Στη συμπεριφορά και σε αυτά έκανα αντιγραφές από χαρακτήρες που μ' άρεζαν εμένα. Και μετά όταν έφυγε αναγκάστηκα να δω τον κόσμο και να βγω έξω στον κόσμο και να πω, ναι, δεν είσαι όμως αυτός, ας πούμε, είσαι η Κατερίνα, πρέπει να κάνεις εσένα. Πώς κάνω εμένα, λέω;
Το σχολείο βελτιώνεται, στο σπίτι χαλάει. Κάπως έτσι, ήτανε ανάποδα. Εντάξει, ο μπαμπάς μου ήτανε πάρα πολύ αυστηρός. Η μαμά μου έλεγε κάποια πράγματα δε τα έλεγε αισχρά. Τα 'λεγε, εντάξει, «μη το κάνεις τόσο έντονο ή αμάν πάλι έκανες τρύπα; Τόσες έχεις ξέρω εγώ. Οκ. Νορμάλ πράγματα. Οι περισσότεροι γονείς άμα είχαν παιδί έτσι θα λέγανε κάτι τέτοιο, δε μπορεί.
Η οικογένεια του μπαμπά μου – όλοι, όχι ένας, όλοι. «Σαν το ξυρισμένο κώλο της μαϊμούς είσαι», ξέρω εγώ. «Και τα μάτια σου είναι σαν να σου έχουν πάρει τη στάχτη από το τέτοιο και σου την έχουν τρίψει στα μάτια! Πώς είσαι έτσι; Πώς μπορείς και σε βλέπουν έξω έτσι; Δεν ντρέπεσαι να έρχεσαι μέσα στο σπίτι εδώ πέρα και να μας μιλάς κιόλας; Αν δω ότι η αδερφή σου αρχίζει να γίνεται σαν εσένα αλήθεια σου λέω θα σε σκίσω. Μα το Θεό σου λέω θα σε σκίσω. Μακάρι να έχεις σκοτώσει άνθρωπο ή να είσαι πόρνη παρά να είσαι goth!» Αυτό με έχει μείνει από τότε.
Γενικά κάθε φορά αυτό λέγανε, οπότε μετά δεν ασχολιόμουνα. Ό,τι και να έκανα ντρέπονταν που με βλέπανε. Δε θέλαν να με βλέπουνε. Τους ντροπιάζω. Μη σε βλέπει έξω ο κόσμος. Αν είσαι μέσα στο αυτοκίνητο, σκύψε να μη σε βλέπουνε ότι είσαι από την οικογένεια μας. Ναι, μου έχει γίνει πολλές φορές. Γενικά ντρεπόντουσαν να κυκλοφορούν μαζί μου. Ή να με δει κάποιος έξω. Και να τους πούνε α, είδα την κόρη σου έξω. Πώς ντύνεται έτσι; Δεν ντρέπεσαι που την αφήνεις να ντύνεται έτσι; Έβγαιναν απ' τα μπαλκόνια κιόλας ή απ' απέναντι απ' το δρόμο, έτσι; Μπορεί να πίναν καφέ ξέρω ‘γώ. Και να αρχίζουν να φωνάζουν «ω, σατανίστρια ούξω από δω. Χριστός και Παναγία! Να πας να καείς στην κόλαση!» Αυτό ακριβώς. Δεν κάνω πλάκα. Δε κάνω πλάκα και γυρνούσαν κι άλλοι και κοιτούσανε. Και να με λένε σατανίστρια ναρκομανή. Ναρκομανή κιόλας. Λέω εντάξει. Λέω ας έρθει να με ψάξει η αστυνομία μέσα στην τσάντα μου, θα βρει μαστίχες! Και τα ακουστικά μου. Είμαι κυριολεκτικά... τρομακτικά ντυμένη, βαμμένη, τέλος πάντων. Και έρχεσαι, με μιλάς και λέω... «Γεια σας! Γεια σας, τι κάνετε;», ναι.
Ναι, ήταν τραγικό. Και όχι ένα χρόνο δύο; 6-8 γεμάτα χρόνια ήταν έτσι, πολύ αγαπησιάριδες, με τον καλό λόγο, έτρεχε μέλι! Από τα δεκατέσσερα έχω κατάθλιψη κανονικά παίρνω και χάπια από τα 18. Και είμαι 24. Ευθύνεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό το οικογενειακό περιβάλλον βασικά… το οικογενειακό περιβάλλον ευθύνεται δεν μπορώ να πω κάτι άλλο. Είχαν και μεταξύ τους αυτά που είχανε οπότε και αυτοί οι δύο δεν ήταν και στα καλύτερα τους. Ήταν ήδη χωρισμένοι απλά δεν είχε βγει το διαζύγιο.
Οι γονείς μου είχανε πει ότι αν δεν περάσω τίποτα θα πάω καλών τεχνών που ήθελα. Τελικά έγραψα. Και πέρασα πρώτα Αθήνα και μετά έκανα μεταγραφή Θεσσαλονίκη. Δεν ήθελα εννοείται να περάσω, με τίποτα, είχαμε μαλώσει πάρα πολλές φορές. «Πρέπει να κάνεις κάτι που να μην είναι καλλιτεχνικό, τέλος. Πρέπει να κάνεις κάτι που να μην είναι καλλιτεχνικό.» Κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης στη Θεσσαλονίκη είχα πάει. Είχα πάει για κατάθλιψη, πρώτα απ’ όλα και είχα και λίγη αγοραφοβία στο τέλος του Λυκείου. Δε μπορούσα να βγω απ’ το σπίτι αν δεν είχα άτομο μαζί μου. Δεν ήθελα να συζητήσω κάτι άλλο. Και με λέει... «Ναι, να σου πω. Πόσο κιλά είσαι;» Εγώ άσπρισα εκείνη την ώρα.
Είχα και διατροφικές διαταραχές απλά δεν ήθελα να το… μου άρεσε, δεν ήθελα να το σταματήσω ρε παιδί μου να γίνω καλά. Σ’ αυτά τα πράγματα άμα δε θες δύσκολα γίνεσαι καλά, δεν έχει αλλιώς.
Δεν ήμουνα ποτέ χοντρή, ούτε λίγο έτσι; Ούτε παχουλή δεν ήμουνα δεν ήμουνα και γυμνασμένη όμως, ούτε κοκαλιάρα ήμουνα. Ένα νορμάλ healthy υγιές κορίτσι τελείως υγιές βλέπεις αυτό και λες ούτε χρειάζεται να χάσεις ούτε να βάλεις τίποτα. Επειδή είχα λίγο στα μπούτια να το πω; Και τώρα αν βάλω κιλά πρώτα μπαίνει κάτω. Στα 11, μου είχε κάνει κάποιος ένα σχόλιο που το θυμάμαι ακόμα.
Ήμουνα με το ποδήλατο. 11 χρονών ήμουνα έτσι; Φορούσα σορτσάκι, κανονικό σορτσάκι, όχι κοφτό και τίποτα τέτοιο και περνάει ένας με το μηχανάκι και με λέει «πω ρε ξεκωλιάρα». Και με έλεγε και η γιαγιά μου «Ω, ρε κάτι μπουτάρες που έχεις κάνει! Όλη την ώρα τρως πρόσεχε μη παχύνεις!». «Η Κατερίνα είναι μπαμπάτσικια!» Τέλος πάντων από τότε είχα αρχίσει, έκανα κάθε βράδυ γυμναστική κοιλιακούς και έβαζα το τζιν να πατάει αυτό εδώ. Για να μην κάνει κοιλάκι. Να είναι ίσιο, να είναι φλατ.
Από 52 ήταν τα πιο βαριά μου κιλά, δεν έχω πάει πιο βαριά και άρχισα μετά στην 1η Γυμνασίου, έτρωγα μόνο νερό, μήλο και τις μέρες που θα έτρωγα κάτι έτρωγα ένα κουλούρι, το έκοβα στη μέση και έβαζα κασέρι και μερέντα. Αυτό. Έβγαλα έξι μήνες έτσι. Έχασα απ’ τα 52 πήγα 45. Μες στη χρονιά μετά στο σχολείο με σταμάτησε και η περίοδος. Τελείως. Ήταν επειδή είχα χάσει απότομα κιλά. Δεν το είχα πει στη μαμά μου γιατί λέω με βολεύει δεν θέλω να μου έρθει μια χαρά είμαι. Και μετά εγώ συνέχιζα να χάνω δεν είχα ξαναβάλει μετά ποτέ. Έπαιρνα, είχα καταντήσει να παίρνω απ’ τα παιδικά. Όχι, xxs, παιδικό.
Είχα τετράδια τα έχω ακόμα. Τετράδια ολόκληρα. Έγραφα, ημέρα. Ωρές. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 μέχρι τις 5 η ώρα το πρωί. Αυτές οι ώρες. Ένα Hell. Μετρούσα μετά θερμίδες. Έβαζα στόχο να αντέξω εκεί, πόσα κιλά θα είμαι εκεί; Αν δεν είμαι τόσα, θα πρέπει να πάρω χάπια για να χάσω παραπάνω. Και είχα φτάσει έτσι... 40. Και μετά… πόσο χάρηκα! Είχα δει μια μέρα 39 και 8. Όταν πας στο χαμηλό μετά απλά θες να πάει πιο κάτω. Και δεν μπορείς να ξυπνήσεις γιατί ζυγιζόμουνα… Και μόνο νερό που έπινα ζυγιζόμουνα. Δηλαδή καμιά φορά δεν έπινα ούτε νερό. Έπινα λίγο νερό για να μην βάλω δύο γραμμάρια, ένα γραμμάριο.
Είχα σηκωθεί μια μέρα, ήμουνα αντί για 39, ήμουν 39 και 2. Και είχα πάθει μια κρίση πανικού! Είχα αρχίσει να κλαίω, να χτυπιέμαι, να πάω να αυτοκτονήσω δηλαδή, κυριολεκτικά! Να θες να αυτοκτονήσεις, έχει αυτοκτονικές τάσεις για τόσο λίγο. Για ένα γραμμάριο! Ή να παθαίνεις κρίση πανικού άμα σε αναγκάσουν να φας κάτι. Είμαι vegetarian απ’ τα 14. Όχι μόνο για την ιδεολογία. Είναι πολλοί που όταν έχεις διατροφικές διαταραχές, πολλές φορές πας σε τέτοια πράγματα. Για να δικαιολογήσεις ότι δεν θες να φας.
Είχα σταματήσει και ακόμα δεν πηγαίνω στα οικογενειακά τραπέζια. Να βγεις έξω για φαγητό βγαίνω τώρα, τα τελευταία χρόνια. Για φαγητό, οτιδήποτε είχε να κάνει με φαγητό, σε γενέθλια όταν πήγαινα προσπαθούσα να δείξω ότι τρώω από την τούρτα ενώ δεν έτρωγα. Ή έλεγα θα φάω μετά. Πετούσα φαγητά συνέχεια! Ακόμα και από τον μπαλκόνι, στην τουαλέτα, σε χαρτιά να τα κρύψω πριν έρθει η μάνα μου, να λερώσω το πιάτο όμως να νομίζει ότι έφαγα, να το βγάλω και από την κατσαρόλα για να νομίζει ότι έχω φάει και να το πετάξω… Τώρα λυπάμαι να πετάξω φαΐ αλλά τότε τα έκανα.
Έχεις μια ιδέα όταν σε πιάνει η ανορεξία θες όντως να είσαι πιο αδύνατη από όλους. Να φαίνονται ρε παιδί μου τα κόκκαλα. Να ξαπλώνεις και να βλέπεις το… πώς είναι το παντελόνι; Τη λεκάνη. Να κάνει αυτό το πράγμα, τώρα δε το βλέπω, αλλά τότε το έβλεπα και ήταν σαν να παίρνεις ναρκωτικά. Καθόμουνα πόση ώρα και κοιτιόμουνα. Έβγαζα φωτογραφίες να δω πόσο… τις έχω. Πώς φαίνεται με αυτό το ρούχο. Πώς φαίνεται με αυτό το ρούχο. Θες να σε βλέπει ο άλλος και να σοκάρεται. Δεν είναι ότι θες να είσαι απλά μια το υγειές αδύνατο. Θες ο άλλος να βλέπει και να λέει πώς είναι έτσι; Πόσο αδύνατη είσαι; Πόσα κιλά είσαι; Να παθαίνει σοκ. Επίσης ένιωθα καλά με το άδειο. Το άδειο. Να νιώθω άδεια. Πώς να το πω; Και ένιωθα ότι δεν πιάνω πολύ χώρο. Δηλαδή στο αστικό. Καθόμουν εκεί έμπαινα. Τσουκ. Ήταν σαν να είσαι ανύπαρκτη κάπως. Και όντως γιατί αναιρείς τις ανθρώπινες ανάγκες σου κάπως. Οπότε λες δεν είμαι καν άνθρωπος.
Αυτή η ψυχολόγος τέλος πάντων. Με λέει «πόσα κιλά είσαι;» Λέω... εμ... 45. Ψέματα είπα. Τι 45. 35 σχεδόν ήμουνα. Και με λέει, ε, ανέβα στη ζυγαριά. Κι εγώ φοράω κι αλυσίδες. Μπότες. Τέτοια. Μ' αυτά ανέβηκα πάνω. Και μ' έδειξε 37. «Θα φωνάξω τον μπαμπά σου.» «Όχι, δεν θέλω», λέω να τον πεις τίποτα.. Κυρίως η μεριά του μπαμπά μου δεν θέλω να ξέρει τίποτα γι' αυτό. Ε, οι πρώτοι που το μάθανε ήταν η μεριά του μπαμπά μου. Τον πήρε τηλέφωνο.
Αυτό ακόμα έχω τραύμα απ’ αυτό. Εγώ ήμουν ενήλικη ήμουν 19 χρονών. Κατάλαβα πώς το έκανε, οκ, αλλά κλήθηκα να το αντιμετωπίσω με το ζόρι, αυτό ήταν το κακό και δεν το χειρίστηκαν και σωστά και οι γονείς μου και εγώ, γιατί ήταν χωρίς τη θέλησή μου τελείως. Από εκεί είχα γίνει παρανοϊκή πάρα πολύ γιατί είχα πάει σπίτι και άρχισαν όλοι με το ζόρι, που δεν κάνει γιατί υπάρχει το refeeding syndrome που όταν έχεις αδυνατήσει πολύ άμα φας απευθείας μπορείς να πεθάνεις. Δεν ήξεραν τίποτα εννοείται και με έλεγαν «αν δεν πας 40 κιλά μέχρι αύριο», που είμαι 37 πώς θα πάω 40 κιλά μέχρι αύριο, «θα σε κλείσουμε θα σε κλινική.» Από εκεί άρχισα να έχω βουλιμία.
Ζοριζόμουν να φάω παραπάνω και μετά όντως είχα το άγχος ότι, έφαγα αρκετά; Δεν έφαγα αρκετά; Μάλλον δεν θα είναι ευχαριστημένοι με αυτό που έφαγα. Και άρχισα να τρώω σε φάση που η κοιλιά σου γίνεται μέχρι απέναντι; Και λες δεν αντέχω δεν θα ξαναφάω ποτέ και μετά από λίγο, το βράδυ 3 η ώρα σηκώνεσαι και ξανατρώς. Ανοίγεις όλο το ψυγείο, τρως στο πάτωμα. Στο πάτωμα! Πώς είναι όταν έχουν να ταΐσουν έναν που τον έχουν κλειδωμένο στο υπόγειο για χρόνια; Αυτό. Γιατί ο οργανισμός σου μετά ζητάει και δεν μπορείς να το σταματήσεις. Μετά άρχισα να ανακατεύομαι κιόλας από την τόσο πολύ ποσότητα. Γιατί πάλι δεν έτρωγα ας πούμε τη μισή μέρα. Ή όλη τη μέρα. Ε και το βράδυ έτρωγα όσο δεν έχω φάει όλη την ημέρα. Και προσπάθησα να κάνω εμετούς... Δεν μπορούσα εγώ να κάνω, εγώ δε μπορώ να… έχω κάνει κάποιες φορές αλλά δεν… Και είχα αρχίσει μετά να παίρνω καθαρτικά. Αλλά έπαιρνα σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Το κουτί. Το κουτί! 40.
Είναι πολύ κακό γιατί σε αφυδατώνει απίστευτα. Βγάζει ό,τι υγρό έχεις μέσα σου. Αισθάνεσαι ότι πώς να το πω, η κοιλιά σου από εκεί, πάει εκεί. Το κακό είναι ότι νομίζουν ότι μόνο ανορεξία είναι κακό ενώ και η βουλιμία. Για μένα με κούρασε πολύ παραπάνω. Δεν μπορούσα όντως να κάνω τίποτα. Δεν μπορούσα να πάω να βρω δουλειά γιατί έπαιρνα χάπια και κάθε πρωί ήμουνα πέρα δώθε στην τουαλέτα ή πήγαινα, είχα βρει δουλειά και έτρωγα από το ψυγείο τα πάντα τους είχα αδειάσει στο ψυγείο. Ντροπή! Δηλαδή ντρεπόμουν εγώ μετά. Λέω βρε γαμώτο σταμάτα! Ήμουνα στην εστία και έτρωγα τα πράγματα της αλληνής. Τα αποφάγια της. Τα αποφάγια της. Είχα φάει χαλασμένα πράγματα γιατί μ' είχε πιάσει έπρεπε κάτι να φάω.
Ήθελα να βοηθηθώ γιατί δεν μου άρεσε που χαλιόμουνα και δεν μπορούσα να κάνω πράγματα γενικά. Σίγουρα μπορεί να ξαναγυρίσει. Ναι, μπορεί ρε παιδί μου μετά από κάτι χρόνια να με πάλι 40-39 κιλά. Μετά να ξαναγίνω 50. Αυτό είναι δύσκολο. Δεν ξες ποτέ πώς. Μπορεί άμα μου τύχει κάτι κακό; Μπορεί και να μην μου τύχει τίποτα. Απλά έτσι. Γιατί μου γύρισε το… το κλικ πάλι.
Άμα βλέπω κάποιον καταλαβαίνω απευθείας άμα έχει κάτι τέτοιο ή όχι. Όχι απ' το σώμα, από την συμπεριφορά, το σώμα δεν έχει καμία σχέση σε αυτό το πράγμα. Εννοείται μπορεί να είναι ανορεξικός και να έχει φυσιολογικά κιλά. Σ΄αυτό συμβουλή δεν υπάρχει. Πρέπει από μόνος σου να έχεις το κουράγιο να διορθώσεις κάτι, αλλιώς δεν γίνεται τίποτα. Και ιατρική βοήθεια ναι, αλλά αν σε πάνε άλλοι, όχι. Άμα το θέλεις, γίνεται. Γίνεται και με το παραπάνω. Πολλοί, πάρα πολλοί έχουν και χειρότερα από εμένα και έχουν γίνει μια χαρά.
Νόμιζα ότι σχετιζότανε λίγο το στυλ με τις διατροφικές διαταραχές που τέλος πάντων, έχω, είχα. Αλλά τελικά όχι. Το κατάλαβα πιο μετά. Γενικά δεν ήθελα να έχω τα γυναικεία πράγματα που έχω, αλλά δεν ήθελα να έχω αντρικά. Απλά ήθελα να φαίνομαι ουδέτερη. Στήθος δεν υπήρχε ήμουν φλατ. Κάτι που μ’ άρεσε γιατί δε μ’ έβλεπε κανείς σεξουαλικά. Και γι ‘αυτό είχα χαρεί πάρα πολύ που είχα χάσει κιλά και ένιωθα τόσο ωραία όταν με έβλεπα... Φλατ, ξέρω εγώ, χωρίς καν να προσπαθώ. Ακόμα έτσι μ' αρέσει, ακόμα και όταν βάζω φούστες κι αυτά. Θέλω να είναι κάτι πιο ουδέτερο.
ΧΡΗΣΤΟΣ: Αυτοπροσδιορίζεσαι ως non-binary;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Κανονικά ναι, αν δω ότι είναι άτομο που ξέρει και καταλαβαίνει θα το πω. Αλλιώς δε με νοιάζει, ό,τι και να με πεις δε με πειράζει.
ΧΡΗΣΤΟΣ: Και σεξουαλικότητα;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Είμαι asexual και aromantic. Δεν με ενδιέφερε ποτέ κάτι. Μόνο οι fictional σχέσεις μου. Στο μυαλό μου. Ναι, είμαι asexual, αυτό. Ούτε αυτό το δέχεται κανένας. Όλοι είναι «Θα σ’ αλλάξω, δεν έχεις πάει ακόμα με κανέναν γι' αυτό». Έχει τύχει επειδή δεν καταλαβαίνουν αυτό να έχω πει σε άντρα ότι όχι είμαι λεσβία. Όχι θα σε αλλάξω. Ε, ρε φίλε! Έχει τύχει να πω ρε εσύ είμαι trans και δεν έχω κάνει και εγχείρηση. «Α, δεν με πειράζει!» Ρε λέω, δεν γίνεται! Δεν θέλω λέμε. Τέλος. Τι δεν καταλαβαίνεις;
ΧΡΗΣΤΟΣ: Εδώ Βέροια αυτά;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Αλεξάνδρεια. Όχι, Βέροια.
ΧΡΗΣΤΟΣ: Βρε την Αλεξάνδρεια.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Ναι δεν δεν… Σε φάση όχι θέλω τώρα το θέλω. Δεν με νοιάζει τι είσαι. Δεν με νοιάζει τίποτα.
Έχω τελειώσει Γερμανική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο, δεν ασχολήθηκα ποτέ όμως. Αλλά δεν μπορούσα να βρω πουθενά δουλειά. Γιατί ήμουν έτσι όπως ήμουν. Στην Αλεξάνδρεια ούτε για λάντζα δε με ‘παιρναν. Γιατί λέγανε ότι, α σ’ έχουμε δει ποια είσαι, ξέρουμε ποια είσαι, δεν σε θέλουμε στο μαγαζί, ξέρω εγώ. Και να αλλάξεις, δέκα χρόνια να έχεις αλλάξει, δεν σε παίρνουμε. Και, τέλος πάντων, έπρεπε όντως να κάνω κάτι και στον ΟΑΕΔ ήταν με πληρωμή η πρακτική. Οπότε λέω, πρακτική είναι. Θα πρέπει να αναγκαστεί κάποιος να με πάρει. Ήθελα κάτι καλλιτεχνικό να κάνω. Αισθητική και κομμωτική είχε. Εγώ με τα μαλλιά μου γενικά ασχολιόμουν πάρα πολύ. Και γενικά ασχολιόμουνα με μαλλιά. Με βαφές, με τέτοια. Ντεκαπάζ, ανταύγειες, κουρέματα. Κυρίως τα πιο εξτρίμ κουρέματα, αλλά και τα κανονικά. Ήθελα να βρω κάτι, τουλάχιστον να κάνω κάτι που να μην χρειαστεί να αλλάξω το μαλλί μου. Να μην χρειαστεί να αλλάξω τελείως όλο το... το στυλ μου ξέρω εγώ για να δουλέψω. Να μπορώ να είμαι περί... Τουλάχιστον με βαμμένο μαλλί ή με κάνα piercing ξέρω εγώ. Να μπορώ να πάω. Τώρα αν με βάλεις στο σχολείο, δεν θα με πάρουν με αυτό το μαλλί. Ούτε με αυτά τα σκουλαρίκια. Κακό παράδειγμα για τα παιδιά θα είμαι. Οπότε ναι. Ενώ τώρα αν με δει κάποιος με λέει αυτή ξέρει να βάφει μαλλιά, κάτσε να πάω.
Μένω στη Βέροια εδώ και δυο χρόνια. Προς το παρόν τουλάχιστον είναι απ’ τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει. Δεν υπάρχει. Πιο safe ήταν για μένα. Σε σχέση και με Θεσσαλονίκη και με Αλεξάνδρεια. Δε φοβάμαι, εγώ αυτό έχω να πω ότι δε φοβάμαι. Ότι δεν έχω ακούσει κάτι κακό, δεν θα με πλησιάσει κάτι περίεργο. Μόνο καλά κομπλιμέντα και έχω πάθει πλάκα λέω τώρα με κοροϊδεύουνε λέω; Από το τόσο τέτοιο λέω εντάξει αποκλείεται. Αν ακούσω κάτι θα είναι κάτι καλό. Το πολύ πολύ να κοιτάξουν λίγο, αλλά χαίρω πολύ κι εγώ θα με κοιτούσα. Αν έβλεπα έξω, είναι κάτι έντονο, θα το κοιτούσα, εντάξει. Και δεν με έχει πει ποτέ κάτι κακό στα μούτρα μου κανείς, ούτε και για δουλειά. Δηλαδή, πολύ ευγενικά θα με πούνε, αν με πούνε όχι. Δύο φορές έψαξα για δουλειά και δύο φορές βρήκα. Δεν έψαξα άλλη φορά. Και δουλεύω εδώ και δύο χρόνια σε κομμωτήριο. Αν μπορέσω και μαζέψω κάποια λεφτά, θα ήθελα για καλών τεχνών να πάω να δώσω. Γενικά ζωγραφίζω τα πάντα εκτός από προσωπογραφίες.
Αν θέλω να ντύνομαι έτσι, θα ντύνομαι έτσι. Για να κάνω τόσο κόπο να το κρατήσω; Άρα σημαίνει ότι μ' αρέσει και το θέλω. Αλλιώς δεν θα το έκανα. Θα έλεγα καλά, γιατί να τρώω όλα αυτά τα σκατά, έτσι; Καλύτερα να σταματήσω. Να ντύνομαι πιο νορμάλ. Να ηρεμήσω. Να βρω και δουλειά. Πιο καλή δουλειά. Όχι. Όχι, ναι. Όχι. Αυτό.
Ένα πολύ καλό και καλό και κακό όταν είσαι έτσι, όταν ντύνεσαι έτσι και γενικά έχεις ένα... είσαι μια έντονη περσόνα όταν βγαίνεις έξω γενικά, καταλαβαίνεις πολύ πιο εύκολα, ποιοι όντως είναι αληθινοί μαζί σου και ποιοι δεν είναι από την αρχή. Κάθε φορά βλέπω άτομα που με λένε ότι είσαι τυχερή, έχεις καλούς εργοδότες. Όντως, δεν μ' έχει τύχει κακός εργοδότης. Γιατί; Γιατί με διώχνουν με την πρώτη! Δεν θα με πάρουνε! Θα με πούνε όχι δε μπαίνεις φύγε.
ΧΡΗΣΤΟΣ: Ακούσατε ένα επεισόδιο της σειράς «Outcasts». Για να μη χάσετε το επόμενο επεισόδιο, ακολουθήστε μας στο Spotify και τα Apple Podcasts ή όπου αλλού σας αρέσει να ακούτε podcasts. Ενώ για περισσότερες αληθινές ιστορίες επισκεφτείτε τον ιστότοτοπό μας istorima.org. Μέχρι την επόμενη φορά, μη ξεχνάτε να μοιράζεστε και να ακούτε ιστορίες. Μια ιστορία, αλλάζει πολλές.